✍️یونس قیطانی
ﺭﻭﺳﺘﺎ ﺭﺍ قرارِ ﭼﺸﻤﻪ ﻭ ﺩﺧﺘﺮﺍﻧﺶ ، ﺷﻬﺮ ﺭﺍ ﺍﺯﺩﺣﺎﻡ ﻭ ﻫﻨﺮ ﻭ ﻫﺎﺭﻣﻮﻧﯽ ﺍﺵ ﻭ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ، دیگرگونی و رنگارنگی ‘ ﺁﺩﻡ ﻫﺎﯾﺶ ‘ ﺟﺬﺍﺏ ﻭ ﺩﻟﺮﺑﺎ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ .
ﺍﯾﻼﻡ ، ﺷﻬﺮ ﻧﻮﭘﺎﯼ ﺳﺎﺩﻩ ؛ با سیمای ساده و حجم های بی روح ﺗﻮوﺳﺮﯼ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﯼ ﺳﯿﻤﺎﻧﯽ ؛ ﺑﺎ ﺭﻧﮓ ﻭ ﺭﻭﯼ ﺧﺴﺘﻪ ﯼ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮﯼ ﻭ ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎﯼ ﭘﺲ ﻭ ﭘﯿﺶ و خیابان های بغض آلود ؛ ﺷﻬﺮﯼ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺑﻠﻮﻍ ﻧﺮﺳﯿﺪﻩ ﮐﻮﺩﮎ ﺟﻨﮓ ﻭ عروس ﺟﻨﻮﻥ ﺷﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺭﻫﮕﺬﺭ ﻧﯿﺰ ﻣﺰﺩ و مهری ﻧﯿﺎﻧﺪﻭﺧﺖ . ﺑﻪ ﺭﺍﺳﺘﯽ ، ﺷﺨﻢ ﺯﺩ ، ﮐﺎﺷﺖ ، ﺩﺭﻭ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺧﻮﺷﻪ ﭼﯿﺪ ؛ اما به گاه نیاز، ﺧﺮﻣﻨﺶ ﺑﻪ ﮐﺎﻡ ﻫﻤﺴﺎﯾﮕﺎﻥ ﻭ ﻧﻮﮐﯿﺴﻪ ﮔﺎﻥ ﺷﺪ .
ﻫﺮ ﺩﯾﺎﺭﯼ ﻧﻤﺎﺩﻫﺎﯾﯽ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻧﮕﯿﻦ ﻭ ﻧﺸﺎﻧﯽ ﺭﻭﺷﻦ و ماندگار ﺁﻥ ﺳﺎﻣﺎﻧﻨﺪ .
ﻧﮕﺎﺭﻧﺪﻩ ﯼ ﺍﯾﻦ ﻣﻄﻠﺐ ﺟﺰﻭ ﺩﻫﻪ ﺷﺼﺘﯽ ﻫﺎﯼ ﺩﺭﺩ ﻭ ﺭﻧﺞ ﺍﺳﺖ ؛ ﺑﻪ ﻗﻮﻝ شاعر : ‘ ﺑﭽﻪ ﻫﺎﯼ ﺳﺎﻝ ﻫﺎﯼ ﺩﺭﺩ ﻭ ﺭﻧﺠﯿﻢ / ﺍﺑﺘﺪﺍﯾﯽ ﻫﺎﯼ ﺳﺎﻝ ﺷﺼﺖ ﻭ ﭘﻨﺠﯿﻢ ‘ ؛ ﺗﻤﺎﻡ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻫﺎی دیروزمان ، گنجینه ی امروزمان شده است.
ﻧﻮﺳﺘﺎﻟﮋهای ﺷﻬﺮ ﺍﯾﻼﻡ ﺍﺯ ﺑﺎﻍ ﻫﺎ ﻭ ﮐﻮﭼﻪ ﻫﺎی خاطرات ، ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺗﺎ ﺯﻣﯿﻦ ﺧﺎﮐﯽ ﻫﺎﯼ ﻓﻮﺗﺒﺎﻝ ﻭ ﻓﺮﻭﺩﮔﺎﻫﯽ ﺁﺳﻔﺎﻟﺘﻪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺎ دﺭ ﻇﻬﺮﻫﺎﯼ ﮔﺮﻡ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻥ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﺩﻫﮑﺪﻩ ﯼ ﺍﻟﻤﭙﯿﮏ ﺑﻮﺩ ؛ ﻭ ﺁﻭﺍﺭﮔﯽ ﻭ ﭼﺎﺩﺭﻫﺎ ﻭ ﺻﻒ ﻧﺎﻥ و نفت ، ﺩﺭ ﺳﺎﻟ ﻬﺎﯼ ﺳﺮﺩ ﺑﯽ ﺑﺮﮔﺸﺖ …
در میان انبوه ﻧﻮﺳﺘﺎﻟﮋی ﻫﺎﯼ این دیار ، ﺑﻪ ﺳﺮﺍﻍ ﻧﻤﺎﺩﻫﺎﯼ ﺍﻧﺴﺎﻧﯽ ﺷﻬﺮﻣﺎﻥ ﻣﯽ ﺭﻭﻡ ، ﺑﯽ ﺷﮏ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻦ ﺑﻪ ﺗﻤﺎﻣﯽ آن ها ﻣﻈﺮﻭﻑ ﻣﻨﺎﺳﺐ و در خورِ ﺍﯾﻦ ﻇﺮﻑ ﻧﯿﺴﺖ .
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺎﯾﯽ کاریزما ﺑا ﺩﻻﯾﻠﯽ که ﻣﺎ ﻭ ﺷﻤﺎ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﯿﻢ ﻭ ﺷﺎﯾﺪ ﭘﺎﺳﺨﺶ ﺩﺭ ﻣﺎﻭﺭﺍﻟﻄﺒﯿﻌﻪ ﺑﺎﺷﺪ ، ﺍﺯ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻭ ﺭﻭﺡ ﺳﯿّﺎﻝ ﺍﯾﻦ ﺷﻬﺮِ سرگردان ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺑﺮﺍﯾﻤﺎﻥ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ ، ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﺧﻨﺪﯾﺪﯾﻢ ، ﺑﺮﺍﯾﺸﺎﻥ ﮔﺮﯾﺴﺘﯿﻢ ﻭ ﻣﻤﻨﻮﻧﯿﻢ ﮐﻪ ﯾﮑﻨﻮﺍﺧﺘﯽ و کسالت ﺭﺍ ﺍﺯ ﭘﯿﺎﺩﻩ ﺭﻭﻫﺎ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ .
ﺍﺯ ‘ ﻣﻮﻟﮕﻪ ‘ ﭘﯿﺮﻣﺮﺩ ﻫﯿﺰﻡ ﺷﮑﻦ ﻭ ﺗﺮﺳﻨﺎﮎ و تبر به دوش ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺎ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ شروع می کنم : ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﯼ ﮐﻪ ﺷﻬﺮﻫﺎﯼ ﺧﻮﺵ ﻧﺸﯿﻦ و فارغ از سُرب و آتش و رقص گلوله در خاکریزهای خوبِ خدا ، ﺍﺯ ﮔﺎﺯ ﻭ نعمت های زیر و روی زمین ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ ، ﻫﯿﺰﻡ ﻫﺎﯼ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﺎ ﺗﺒﺮ ‘ ﻣﻮﻟﮕﻪ ‘ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎﯼ ﮐﺎﻫﮕﻠﯽ ﻣﺎﻥ ﮔﺮﻣﺎ ﻣﯽ ﺑﺨﺸﯿﺪ .
ﻣﺮﺩﯼ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯ ﯾﺎﺩ ﻧﺒﺮﺩﻩ ﺍﻡ ﺭﻭﺯﯼ ﺑﺮﺍﯼ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﯼ ﺩﯾﻮﺍﺭ ﺑﻪ ﺩﯾﻮﺍﺭﻣﺎﻥ ﻫﯿﺰﻡ ﻣﯽ ﺷﮑﺴﺖ ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻣﺰﺩ ﮐﻪ ﻓﺮﺍ ﺭﺳﯿﺪ ﺻﺎﺣﺐ ﮐﺎﺭ ﻣﺒﻠﻎ ۱۰ ﺗﻮﻣﻦ ﺍﺳﮑﻨﺎﺱ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺩﺍﺩ ؛ ﺍﻣﺎ ﻧﭙﺬﯾﺮﻓﺖ ﺑﺮآﺷﻔﺖ ﻭ ﻣﻄﺎﺑﻖ ﻋﺎﺩﺕ ، فقط سکه ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﯼ ﻣﺎ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ ﺑﯽ ﻣﻌﺮﻓﺘﯽ ، ﭘﻨﺞ ﺗﻮﻣﺎﻥ سکه ای پنج و ده ریالی ﺑﻪ ﺍﻭ ﺩﺍﺩ ﻭ ‘ ﻣﻮﻟﮕﻪ ‘ ﺷﺎﺩﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﺟﯿﺐ ﻟﺒﺎﺱ ﻣﺘﻔﺎﻭﺗﺶ ﮔﺬﺍﺷﺖ ﻭ ﺭﻓﺖ.
ﮔﻮﯾﯽ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺎﯼ ‘ ﺧﺎﺹ’ ﻧﻤﺎﺩ ﻭ ﭼﺎﻭﻭﺵ ﺟﻤﻌﯿﺘﯽ ﺍﺯ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ ؛ ‘ ﻣﺤﻤﻮﺩﯼ ‘ ﯾﺎ ﺑﻪ ﻗﻮﻝ ﺧﻮﺩﻣﺎﻧﯽ تر ‘ ﻣﺎﻣﻮﺩﯼ ‘ ﺭﺍ ﺍﺯ ﯾﺎﺩ ﻧﺒﺮﺩﻩ ﺍﯾﻢ ﮐﻪ ﭘﯿﺸﻪ ﺍﺵ ﺗﺠﺎﺭﺕ ﮐﻼﻡ ﺣﻖ و آیه های هدایت ﺑﻮﺩ !؟ ﺧﺎﻃﺮﻡ ﻫﺴﺖ ﻫﯿﭽﮕﺎﻩ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﻧﺸﺪیم ؛ ﭼﺮﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺷﻮﮎ ﺁﻥ ﻋﺼﺎﯼ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻭﺍﻫﻤﻪ ﺩﺍﺷتیم . ﺑﻪ ﯾﺎﺩ ﺩﺍﺭﻡ ﺳﺎﻟﻬﺎﯼ ﺩﻭﺩ ﻭ ﺁﺗﺶ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﺎ ﻭ ﻓﺎﻣﯿﻞ ﭼﺎﺩﺭﻫﺎﯼ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ! ﺭﺍ ﺩﺭ حوالی روستای ‘ ﺳﻠﻄﺎﻥ ﺁﺑﺎﺩ ‘ ﻧﺰﺩﯾﮏ شهر ﭼﻮﺍﺭ ﺩﺭ ﺑﺴﺘﺮ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ ﺍﯼ ﮐﻢ ﺁﺏ ﺑﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﯾﻢ ؛ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﺁﺳﺘﺎﻧﻪ ﯼ ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ۱۳۶۴ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺭﻭﺯﯼ ‘ ﻣﺎﻣﻮﺩﯼ ‘ ﮐﻪ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺑﺮ ﻗﺎﻟﯿﭽﻪ ﯼ ﺳﻠﯿﻤﺎﻥ ﺳﻮﺍﺭ ﺑﻮﺩ ، ﺍﺯ ﻣﯿﺎﻥ ﭼﺎﺩﺭﻫﺎ ﭘﯿﺪﺍ ﺷﺪ ﻭ ﺑا ﻟﺤﻨﯽ ﻃﻌﻨﻪ ﺁﻣﯿﺰ ﮔﻔﺖ : این چه جای چادر زدن است !؟ ﺑﻪ ﺯﻭﺩﯼ ﻃﻌﻤﻪ ﯼ ﺳﯿﻞ ﺧﻮﺍﻫﯿﺪ ﺷﺪ ، ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯﯼ ﻧﮕﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻧﯿﻤﻪ ﺷﺐ ، ﺳﯿﻠﯽ ﻭﯾﺮﺍﻧﮕﺮ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ “ﻣﻨﺠﻞ” ﺁﻣﺪ ﻭ ﭼﺎﺩﺭ ﻭ ﮔﻮﻧﯽ ﻫﺎﯼ ﺁﺭﺩ ﻭ ﭼﻨﺪ ﻗﻠﻢ ﻭﺳﺎﯾﻞ ﺍﺑﺘﺪﺍﯾﯽ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩ ﻭ ﺳﺮﺍﺳﯿﻤﻪ ، فقط ﺟﺎﻥ ﺑﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺩﯾﻢ . ﺻﺒﺢ ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﻟﻨﮕﻪ ﺍﯼ ﺍﺯ ﭼﮑﻤﻪ ﻫﺎﯼ ﻻﺳﺘﯿﮑﯽ ﺳﺒﺰ ﺭﻧﮕﻢ ﺭﺍ ﺯﯾﺮ ﻣﺎﺳﻪ ﻫﺎﯼ ﺑﺴﺘﺮ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ در حوالی ” بهمن آباد ” ﭘﯿﺪﺍ ﮐﺮﺩﻡ ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺣﺴﺮﺕ ﻟﻨﮕﻪ ﯼ ﺩﯾﮕﺮ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﻡ ! ﺍﯾﻦ ﻫﻢ از ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ‘ ﻣﺎﻣﻮﺩﯼ ‘ ! ﺧﺪﺍﯾﺶ ﺑﯿﺎﻣﺮﺯﺩ .
ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺩﺳﺖ ﺁﺩﻡ ﻫﺎ ﮐﻪ ﺷﺎﺧﺼﻪ ﯼ ﻓﺮﺍموش ﻧﺸﺪﻧﯽ ﻧﻮﺳﺘﺎﻟﮋیک ﻣﺎ ﺩﻫﻪ ﺷﺼﺘﯽ ﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ ، ﻣﺮﺩﯼ ﺑﺎ ﭘﻮﺷﺸﯽ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ، ﭘﺮﭼﻤﯽ ﺳﺒﺰ ﺭﻧﮓ ﺩﺭ دست که ﺭﺩﺍﯾﯽ ﺑﺮ ﺗﻦ و کُتی بر روی ﺁﻥ ﻣﯽ ﭘﻮﺷید . ﺍﺯ ﺭﻭﺯﯼ ﮐﻪ ﺑﻪ ﯾﺎﺩ ﺩﺍﺭﻡ نحوه ی پوشش او ﻫﻤﯿﻨﻄﻮﺭ ﺑﻮﺩﻩ ، ﺭﺍﺯ ﻟﺒﺎﺳﺶ ﺭﺍ ﻧﭙﺮﺳﯿﺪﻡ ﻭ ﺑﻪ ﻭﯾﮋﻩ ﺑﯿﺮﻕ ﺳﺒﺰﺵ ﺭﺍ ، ﺁﺭﯼ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻧﺎﻡ ‘ ﺳﻠﯿﻤﺎﻥ ‘ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﯿﻢ …
ﺳﺨﻦ ﺑﻪ ﺩﺭﺍﺯﺍ ﮐﺸﯿﺪ ؛ دل حوصله تنگ ﻭ ﺣﺮﻑ ﻫﺎﯼ ﻧﮕﻔﺘﻪ ﯼ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺩﺭ ﻭﯾﺎﺭ ﻭﺍﮊﮔﺎﻧﻢ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﻣﯽ ﮐﺸﻨﺪ . و دیگر مورد ، ﮐﺴﯽ است ﮐﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻧﺎﻡ ‘ ﻣﻮﻓﯽ ‘ ﻣﯽ ﺷﻨﺎختیم ؛ ﻧﺎﻡ ﺷﻨﺎﺳﻨﺎﻣﻪ ﺍﯾﺶ ﺭﺍ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﻢ ؛ ﻭﻟﯽ ﻏﻢ ﻣﺰﻣﻦ ﻭ ﺩﯾﺎﻟﻮﮒ ﻫﺎﯼ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺑﻪ ﯾﺎﺩ ﺩﺍﺭﻡ ؛ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﻧﻮﯾﺴﻨﺪﮔﺎﻥ ﻭ ﺷﺎﻋﺮﺍﻥ ‘ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﺳﺒﮏ ﺧﺎﺹ ‘ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ … ﺍﻭ ﻫﻢ ﺭﻓﺖ ﺗﺎ ﺻﺪﺍﯼ ﻧﯿﺎﺯﺵ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﯾﮑﻪ ﯼ ﻣﯿﺎﻥ ﺑﺎﻧﮏ ﻣﻠﯽ ﻣﺮﮐﺰﯼ ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﺍﺭﯼ شهر ایلام ﺑﺮﺍﯼ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﺷﻮﺩ .
ﺁﺭﯼ !
ﯾﮑﯽ ﺧﻮﺭﺍﮎ ﺍﺟﺎﻕ ﻫﺎﯼ ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ﺍﯾﻼﻡ ﺩﻫﻪ ﯼ ﺷﺼﺖ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺭﺳﺎﻧﺪ ؛ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺑﺎ ﺷﺎﻟﯽ ﺳﺒﺰ ﺑﺮ ﻣﯿﺎﻧﻪ ﯼ ﭘﯿﮑﺮ ﻭ ﮐﺘﺎﺑﯽ ﺁﺳﻤﺎﻧﯽ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺑﻪ ﺳﻮﺩﺍﯼ ﺳﻮﺭﻩ ﻫﺎﯼ ﻗﺪﺳﯽ ﻣﯽ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ؛ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﮐﻠﯿﺪ ﻭﺍﮊﻩ ﻫﺎﯼ ﻣﺮﺍﺳﻤﺎﺕ ﻭ فصل مشترک سوگ مساجد ﺑﺎ ﺑﯿﺮﻕ ﺁﺯﺍﺩﮔﯽ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﻭ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﻧﻤﺎﺩ ﻃﯿﻔﯽ ﭘﺮﺷﻤﺎﺭ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﮐﺜﺮﺕ ﻭﻟﯽ ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ ﺟﺎﻥ ‘ ﻣﻮﻓﯽ ‘ ﺑﻪ ﻭﺣﺪﺕ ﺭﺳﯿﺪﻩ ﺍﻧﺪ ﻭ ﺩﺳﺖ ﻧﯿﺎﺯ ﺑﻪ ﺳﻮﯼ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻨﺪ…
ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺷﻤﺎﺭ ﺁﺩﻡ ﻫﺎ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺍﺳﺖ ؛ ﺩﺭ ﺻﻨﻮﻑ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺎﯼ ﭘﺲ ﻭ ﭘﯿﺶ ﺩﺭ ﺷﻬﺮﻣﺎﻥ ﺍﯾﻼﻡ ؛ ﺑﺎﻗﯽ ﺑﻤﺎﻧﺪ ﺑﺮﺍﯼ ﻓﺮﺻﺘﯽ ﺩﯾﮕﺮ …
ﺭﻭﺡ ﺭﻓﺘﮕﺎﻧﺸﺎﻥ ﺷﺎﺩ ﻭ ﺩﻝ ﻣﺎﻧﺪﮔﺎﻧﺸﺎﻥ ﺁﺑﺎﺩ!!🖤
روحشون شاد الان همه لیوه شدیم